مرا چند روزی به حالِ
دل خستگی هایم رها کنید
با فنجانم و همین بادِ سردِ زمستانی
که مست شده از بویِ بهار
ما را هم هوایی می کند لاکردار
بی آنکه بداند
در این حوالی
ما را مستِ مِیِ
تنهایی کرده اند
و حالا حالاها انگار
نمی پرد از سرمان
این مستی
و سر دردهایِ مدامش
کسی هم که نیست
که نگاهِ خسته مان را به راه ش بدوزیم
با شوقِ چند کلامِ آشنا
با طعمِ
- می فهممت- هایِ مدام !
نگران نباشید اما!
چیزی نیست
تنها کمی
از این بریدن و دوختن هایِ روزگار
لباسِ صبوریم تنگ شده
می شکافمش باز هم
می آیم
و می گویم
نترس جانم ! خدا حواسش به
همه ی روزهایِ بی بهارمان
ه س ت...

پ.ن

+ به امید اینکه بهار دیگه را در کنار یوسف زهرا جشن بگیریم...