نگاه ملتمسم را دریاب که تو را میخواند...
الهی ، پناهم ده ، با دلی پر از درد به سویت آمدم به آن امید که در آغوشت آرام گیرم.
معبودم ، کمکم کن که دریابم : اندکی صبر سحر نزدیک است
پ.ن
+ خدایا کمکم کن کم نیارم.
+ زمزمه ی درونم این شده: آن خدایی که بزرگش خواندی به خدا مثل تو تنهاست ، بخند
دلی را نشکن شاید خانه خدا باشد، کسی را تحقیر مکن شاید محبوبِ خدا باشد ، از کمکی دریغ مکن شاید کلید بهشت باشد ، سرنماز اول وقت حاضر شو شاید آخرین دیدارت با خدا در زمین باشد...
روز تولد انسانها در هیچ تقویمی یافت نمیشود ، چرا که فقط
در قلب کسانی است که به آنها عشق میورزیم . . .
محبوبه جان ، تولدت مبارک
روزی در رویا به آن پیدای پنهان گفتم :
وقتی با افتخار بازگردی دیگر
پ.ن
+ خدایا کمکم کن که با افتخار بازگردم...
ای ستاره ی غريب !
ما اگر زخاطر خدا نرفته ايم ، پس چرا به داد ما نمی رسد ؟
ما صدای گريه مان به آسمان رسيد ! از خدا چرا صدا نمی رسد ؟
ای ستاره ما سلاممان بهانه است ! عشقمان دروغ جاودانه است !
در زمين زبان حق بريده اند ، حق زبان تازيانه است !
و آنکه با تو صادقانه درد دل کند ،
های های گريه ی شبانه است ،
ای ستاره شب بخير . . . . .
اعوذ بالله من نفسی...