الهی ، بنده وار به درگاهت آمدم به امید یاری چون میدانم رهایم نمیکنی

نگاه ملتمسم را دریاب که تو را میخواند...

الهی ، پناهم ده ، با دلی پر از درد به سویت آمدم به آن امید که در آغوشت آرام گیرم.

معبودم  ، کمکم کن که دریابم : اندکی صبر سحر نزدیک است

پ.ن

+ خدایا کمکم کن کم نیارم.

+  زمزمه ی درونم این شده: آن خدایی که بزرگش خواندی     به خدا مثل تو تنهاست ، بخند